chants:pa-auk:daily_morning_chants [ผู้ท่องสูตร]

ความแตกต่าง

นี่เป็นการแสดงความแตกต่างระหว่างเพจสองรุ่น

--- chants:pa-auk:daily_morning_chants [2026/01/12 04:19] – ถูกสร้าง dhamma
+++ chants:pa-auk:daily_morning_chants [2026/07/20 04:59] (ฉบับปัจจุบัน) – dhamma
@@ บรรทัด 1: / บรรทัด 1: @@
 [[sutta>นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส(th.r.9.235)]] (x3)
-| ๘. | [[sutta>อเนกชาติสํสารํ(th.r.29.24)|อเนกชาติสํสารํ]] | สนฺธาวิสฺสํ อนิพฺพิสํ |
+| ๘. | [[sutta>อเนกชาติสํสารํ(th.r.29.24)]] | สนฺธาวิสฺสํ อนิพฺพิสํ |
 |   | คหการกํ คเวสนฺโต | ทุกฺขา ชาติ ปุนปฺปุนํ |
 |   | คหการก ทิฏฺโฐสิ | ปุน เคหํ น กาหสิ |
 |   | สพฺพา เต ผาสุกา ภคฺคา | คหกูฏํ วิสงฺขตํ |
 |   | วิสงฺขารคตํ จิตฺตํ | ตณฺหานํ ขยมชฺฌคา. |
-|   | [[sutta>เราแสวงหานายช่างผู้ทำเรือน(th.r.397.178.0.3)]]((
-เป็นปฐมพุทธพจน์ตาม [[sutta>(th.r.366.91.0.1)]] และเวลาที่พอ.ใหญ่ให้สวด คือ เวลาเดียวกับที่ทรงตรัสคาถานี้ครั้งแรกหลังตรัสรู้ ตาม [[sutta>อเนกชาติสํสารํ(th.r.397.178.0.3)|ขุ.ธ.อ. เรื่องปฐมโพธิกาล]]
-)) เมื่อไม่ประสบ จึงได้ท่องเที่ยว ||
+[[sutta>เราแสวงหานายช่างผู้ทำเรือน(th.r.397.178.0.3)|จิตของเรา]]((
-|   | ไปสู่สงสาร มีชาติเป็นอเนก ความเกิดบ่อยๆ เป็นทุกข์ ||
+เป็นปฐมพุทธพจน์ตาม [[sutta>(th.r.366.91.0.1)]] และเวลาที่พอ.ใหญ่ให้สวด คือ เวลาเดียวกับที่ทรงตรัสคาถานี้ครั้งแรกหลังตรัสรู้ ตาม [[sutta>อเนกชาติสํสารํ(th.r.397.178.0.3)|ขุ.ธ.อ. เรื่องปฐมโพธิกาล.]] และเรื่องที่จะสวดต่อจากนี้ ก็เป็นเรื่องที่ทรงพิจารณาในเช้าที่จะตรัสรู้นั้นด้วย ตาม [[sutta>อเนกชาติสํสารํ(th.r.29.24)|วิ มหาวคฺค.]]
-|   | แน่ะนายช่างผู้ทำเรือน เราพบท่านแล้ว, ท่านจะทำเรือน ||
+)) ได้แล่นท่องเที่ยวไปในสงสารนับชาติไม่ถ้วน,
-|   | อีกไม่ได้, ซี่โครงทุกซี่ ของท่านเราหักเสียแล้ว ||
-|   | ยอดเรือน เราก็รื้อเสียแล้ว, จิตของเราถึงธรรมปราศจากเครื่อง ||
+เพราะเราหาไม่พบนายช่างผู้ปลูกเรือน คือ ตัณหาผู้สร้างภพ, จึงต้องเป็นทุกข์ เพราะเกิดใหม่ตลอดมา,
-|   | ปรุงแต่งแล้ว, เพราะเราบรรลุธรรมที่สิ้นตัณหาแล้ว. ||
+ดูกร ! นายช่างปลูกเรือน, จิตของเราหาเจ้าพบเสียแล้ว, เจ้าจะปลูกเรือนไม่ได้อีกต่อไป,
+โครงเรือนทั้งหมดของเจ้าเราหักเสียแล้ว, ยอดเรือนเราก็ไม่จัดการสร้างต่อแล้ว,
+จิตของเราถึงแล้วซึ่งสภาพที่ไม่สร้างแล้ว,  เพราะมันได้ถึงแล้วซึ่งความสิ้นไปแห่งตัณหา คือ พระนิพพาน."
+| ก. อิติ อิมสฺมึ สติ อิทํ โหติ |
+| อิมสฺสุปฺปาทา อิทํ อุปฺปชฺชติเมื่อสิ่งนี้มี สิ่งนี้จึงมี เพราะสิ่งนี้เกิดขึ้น สิ่งนี้จึงเกิดขึ้น |
+ยทิทํ สิ่งนี้คือ
+ก. อวิชฺชาปจฺจยา สงฺขารา ...เพราะอวิชชาเป็นปัจจัย สังขารจึงมี
+สงฺขารปจฺจยา วิญญาณํ...เพราะสังขารเป็นปัจจัย วิญญาณจึงมี
+วิญฺญาณปจฺจยา นามรูปํ…เพราะวิญญาณเป็นปัจจัย นามรูปจึงมี
+นามรูปปจฺจยา สฬายตนํ…เพราะนามรูปเป็นปัจจัย สฬายตนะจึงมี
+สฬายตนปจฺจยา ผสฺโส…เพราะสฬายตนะเป็นปัจจัย ผัสสะจึงมี
+ผสฺสปจฺจยา เวทนา…เพราะ ผัสสะเป็นปัจจัย เวทนาจึงมี
+เวทนาปจฺจยา ตณฺหา…เพราะเวทนาเป็นปัจจัย ตัณหาจึงมี
+ตณฺหาปจฺจยา อุปาทานํ…เพราะตัณหาเป็นปัจจัย อุปาทานจึงมี
+อุปาทานปจฺจยา ภโว…เพราะอุปาทานเป็นปัจจัย ภพจึงมี
+ภวปจฺจยา ชาติ…เพราะภพเป็นปัจจัย ชาติจึงมี
+ชาติปจฺจยา ชรามรณํ …เพราะชาติเป็นปัจจัย ชรามรณะจึงมี
+โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา สมฺภวนฺติความโศก ความคร่ำครวญ ทุกข์ โทมนัส
+และความคับแค้นใจ จึงมีพร้อม
+เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส สมุทโย โหติ ...ความเกิดขึ้น แห่งกองทุกข์ทั้งปวงนี้ จึงมีได้
+ด้วยประการฉะนี้
+(ในปฐมยามทรงเปล่งอุทานว่า)
+(1) ยทา หเว ปาตุภวนฺติ ธมฺมา
+อาตาปิโน ฌายโต พฺราหฺมณสฺส
+อถสฺส กงฺขา วปยนฺติ สพฺพา
+ยโต ปนาชาติ สเหตุธมฺมํ
+(1) เมื่อใดธรรมทั้งหลาย (สิ่ง) ทั้งหลายปรากฏแก่พราหมณ์ผู้เพียรพินิจอยู่ เมื่อนั้นความสงสัยทั้งปวงย่อมหมดไป เพราะรู้ธรรมพร้อมทั้งเหตุ
+| ข. อิมสฺมึ อสติ อิทํ น โหติ |
+| อิมสฺส นิโรธา อิทํ นิรุชฺฌติเมื่อสิ่งนี้ไม่มี สิ่งนี้ก็ไม่มี เพราะสิ่งนี้ดับไป สิ่งนี้ก็ดับ |
+ยทิทํ สิ่งนี้คือ
+ข. อวิชฺชานิโรธา ...เพราะอวิชชาสำรอกดับไปไม่เหลือ
+สงฺขารนิโรโธ ...สังขารจึงดับ
+สงฺขารนิโรธา วิญญาณนิโรโธ... เพราะสังขารดับ วิญญาณจึงดับ
+วิญญาณนิโรธา...นามรูปนิโรโธ... เพราะวิญญาณดับ นามรูปจึงดับ
+นามรูปนิโรธา สฬายตนนิโรโธ... เพราะนามรูปดับ สฬายตนะจึงดับ
+สฬายตนนิโรธา ผสฺสนิโรโธ... เพราะสฬายตนะดับ ผัสสะจึงดับ
+ผสฺสนิโรธา เวทนานิโรโธ... เพราะผัสสะดับ เวทนาจึงดับ
+เวทนานิโรธา ตณฺหานิโรโธ... เพราะเวทนาดับ ตัณหาจึงดับ
+ตณฺหานิโรธา อุปาทานนิโรโธ... เพราะตัณหาดับ อุปาทานจึงดับ
+อุปาทานนิโรธา ภวนิโรโธ... เพราะอุปาทานดับ ภพจึงดับ
+ภวนิโรธา ชาตินิโรโธ... เพราะภพดับ ชาติจึงดับ
+ชาตินิโรธา ชรามรณํ ... เพราะชาติดับ ชรามรณะ (จึงดับ)
+โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา นิรุชฌนฺติ
+ความโศก ความคร่ำครวญ ทุกข์ โทมนัส ความคับแค้นใจ ก็ดับ
+เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส นิโรโธ โหติ*
+ความดับแห่งกองทุกข์ทั้งมวลนี้ ย่อมมีด้วยประการฉะนี้
+(ในมัชฌิมยามทรงเปล่งอุทานว่า)
+(2) ยทา หเว ปาตุภวนฺติ ธมฺมา
+อาตาปิโณ ฌายโต พฺราหฺมณสฺส
+อถสฺส กงฺขา วปยนฺติ สพฺพา
+ยโต ขยํ ปจฺจยานํ อเวทิ
+(2) เมื่อใดธรรม (สิ่ง) ทั้งหลายปรากฏแก่พราหมณ์ผู้เพียรพินิจอยู่ เมื่อนั้นความสงสัยทั้งปวงย่อมหมดไป เพราะรู้ความดับสิ้นแห่งปัจจัยทั้งหลาย
+| ก. อิมสฺมึ สติ อิทํ โหติ |
+| อิมสฺสุปฺปาทา อิทํ อุปฺปชฺชติ |
+| ข. อิมสฺมึ อสติ อิทํ น โหติ |
+| อิมสฺส นิโรธา อิทํ นิรุชฺฌติเมื่อสิ่งนี้มี สิ่งนี้จึงมี เพราะสิ่งนี้เกิดขึ้น สิ่งนี้จึงเกิดขึ้น เมื่อสิ่งนี้ไม่มี สิ่งนี้ก็ไม่มี เพราะสิ่งนี้ดับไป สิ่งนี้ก็ดับ |
+ยทิทํ สิ่งนี้คือ
+ก. อวิชฺชาปจฺจยา สงฺขารา ...เพราะอวิชชาเป็นปัจจัย สังขารจึงมี
+สงฺขารปจฺจยา วิญญาณํ...เพราะสังขารเป็นปัจจัย วิญญาณจึงมี
+วิญฺญาณปจฺจยา นามรูปํ…เพราะวิญญาณเป็นปัจจัย นามรูปจึงมี
+นามรูปปจฺจยา สฬายตนํ…เพราะนามรูปเป็นปัจจัย สฬายตนะจึงมี
+สฬายตนปจฺจยา ผสฺโส…เพราะสฬายตนะเป็นปัจจัย ผัสสะจึงมี
+ผสฺสปจฺจยา เวทนา…เพราะ ผัสสะเป็นปัจจัย เวทนาจึงมี
+เวทนาปจฺจยา ตณฺหา…เพราะเวทนาเป็นปัจจัย ตัณหาจึงมี
+ตณฺหาปจฺจยา อุปาทานํ…เพราะตัณหาเป็นปัจจัย อุปาทานจึงมี
+อุปาทานปจฺจยา ภโว…เพราะอุปาทานเป็นปัจจัย ภพจึงมี
+ภวปจฺจยา ชาติ…เพราะภพเป็นปัจจัย ชาติจึงมี
+ชาติปจฺจยา ชรามรณํ …เพราะชาติเป็นปัจจัย ชรามรณะจึงมี
+โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา สมฺภวนฺติความโศก ความคร่ำครวญ ทุกข์ โทมนัส
+และความคับแค้นใจ จึงมีพร้อม
+เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส สมุทโย โหติ ...ความเกิดขึ้น แห่งกองทุกข์ทั้งปวงนี้ จึงมีได้
+ด้วยประการฉะนี้
+ข. อวิชฺชาย เตฺวว อเสสวิราคนิโรธา ...เพราะอวิชชาสำรอกดับไปไม่เหลือ
+สงฺขารนิโรโธ ...สังขารจึงดับ
+สงฺขารนิโรธา วิญญาณนิโรโธ... เพราะสังขารดับ วิญญาณจึงดับ
+วิญญาณนิโรธา...นามรูปนิโรโธ... เพราะวิญญาณดับ นามรูปจึงดับ
+นามรูปนิโรธา สฬายตนนิโรโธ... เพราะนามรูปดับ สฬายตนะจึงดับ
+สฬายตนนิโรธา ผสฺสนิโรโธ... เพราะสฬายตนะดับ ผัสสะจึงดับ
+ผสฺสนิโรธา เวทนานิโรโธ... เพราะผัสสะดับ เวทนาจึงดับ
+เวทนานิโรธา ตณฺหานิโรโธ... เพราะเวทนาดับ ตัณหาจึงดับ
+ตณฺหานิโรธา อุปาทานนิโรโธ... เพราะตัณหาดับ อุปาทานจึงดับ
+อุปาทานนิโรธา ภวนิโรโธ... เพราะอุปาทานดับ ภพจึงดับ
+ภวนิโรธา ชาตินิโรโธ... เพราะภพดับ ชาติจึงดับ
+ชาตินิโรธา ชรามรณํ ... เพราะชาติดับ ชรามรณะ (จึงดับ)
+โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา นิรุชฌนฺติ
+ความโศก ความคร่ำครวญ ทุกข์ โทมนัส ความคับแค้นใจ ก็ดับ
+เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส นิโรโธ โหติ*
+ความดับแห่งกองทุกข์ทั้งมวลนี้ ย่อมมีด้วยประการฉะนี้
+(3) ยทา หเว ปาตุภวนฺติ ธมฺมา
+อาตาปิโน ฌายโต พฺราหฺมณสฺส
+วิธูปยํ ติฏฺฐติ มารเสนํ
+สูริโยว โอภาสยมนฺตลิกฺขํ
+(3) เมื่อใดธรรมทั้งหลาย (สิ่ง) ทั้งหลายปรากฏแก่พราหมณ์ผู้เพียรพินิจอยู่ เมื่อนั้นเขาย่อมขจัดมารและเสนามารดำรงอยู่ ดุจพระอาทิตย์อุทัยขจัดความมืด ยังท้องฟ้าให้สว่างไสวฉะนั้น   - เหตุปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นเหตุ
+# อารมฺมณปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นอารมณ์
+# อธิปติปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นอธิบดี
+# อนนฺตรปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความติดต่อกันไม่มีระหว่างคั่น
+# สมนนฺตรปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความติดต่อกันไม่มีระหว่างคั่นด้วยดี
+# สหชาตปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเกิดพร้อมกัน
+# อญฺญมญฺญปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นปัจจัยแก่กันและกัน
+# นิสฺสยปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นที่อาศัย
+# อุปนิสฺสยปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นที่อาศัยที่มีกำลัง
+# ปุเรชาตปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเกิดก่อน
+# ปจฺฉาชาตปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเกิดทีหลัง
+# อาเสวนปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเสพบ่อยๆ
+# กมฺมปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นกรรม
+# วิปากปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นวิบาก
+# อาหารปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นอาหาร
+# อินฺทฺริยปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นอินทรีย์
+# ฌานปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นฌาน
+# มคฺคปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นมรรค
+# สมฺปยุตฺตปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นการประกอบ
+# วิปฺปยุตฺตปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นการไม่ประกอบ
+# อตฺถิปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นภาวะที่ยังมีอยู่
+# นตฺถิปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความเป็นภาวะที่ไม่มีอยู่
+# วิคตปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความปราศจากไป
+# อวิคตปจฺจโย	สภาวธรรมที่ช่วยอุปการะโดยความไม่ปราศจากไป
+ชยนฺโต   โพธิยา   มูเล
+สกฺยานํ   นนฺทิวฑฺฒโน
+เอวํ   ตฺวํ   วิชโย   โหหิ
+ชยสฺสุ   ชยมงฺคเล
+อปราชิตปลฺลงฺเก
+สีเส   ปฐวิโปกฺขเร
+อภิเสเก   สพฺพพุทฺธานํ
+อคฺคปฺปตฺโต   ปโมทติ.
+ขอท่านจงมีชัยชนะ   ในมงคลพิธี   เหมือนพระจอมมุนีทรงชนะมารที่โคนโพธิพฤกษ์   ถึงความเป็นผู้เลิศในสรรพพุทธาภิเษก   ทรงปราโมทย์อยู่บนอปราชิตบัลลังก์อันสูง   เป็นจอมมหาปฐพี   ทรงเพิ่มพูนความยินดี   แก่เหล่าประยูรญาติศากยวงศ์ฉะนั้น   เทอญ.
+สุนกฺขตฺตํ   สุมงฺคลํ
+เวลาที่สัตว์ประพฤติชอบ   ชื่อว่าฤกษ์ดี   มงคลดี
+สุปภาตํ   สุหุฏฺฐิตํ
+สว่างดี   รุ่งดี
+สุขโณ   สุมุหุตฺโต   จ
+และขณะดี   ครู่ดี
+สุยิฏฺฐํ   พฺรหฺมจาริสุ
+บูชาดีแล้ว   ในพรหมจารีบุคคลทั้งหลาย
+ปทกฺขิณํ   กายกมฺมํ
+กายกรรม   เป็นประทักษิณ   ส่วนเบื้องขวา
+วาจากมฺมํ   ปทกฺขิณํ
+วจีกรรม   เป็นประทักษิณ   ส่วนเบื้องขวา
+ปทกฺขิณํ   มโนกมฺมํ
+มโนกรรม   เป็นประทักษิณ   ส่วนเบื้องขวา
+ปณิธี   เต   ปทกฺขิณา
+ความปรารถนาของท่าน   เป็นประทักษิณ   ส่วนเบื้องขวา
+ปทกฺขิณานิ   กตฺวาน
+สัตว์ทั้งหลาย   ทำกรรมอันเป็นประทักษิณ   ส่วนเบื้องขวาแล้ว
+ลภนฺตตฺเถ   ปทกฺขิเณ.
+ย่อมได้ประโยชน์ทั้งหลาย   อันเป็นประทักษิณ   ส่วนเบื้องขวา.
+เต   อตฺถลทฺธา   สุขิตา
+ท่านทั้งหลายนั้น  (ทั้งชายทั้งหญิง)  จงเป็นผู้มีประโยชน์อันได้แล้ว   ถึงแล้วซึ่งความสุข
+วิรุฬฺหา   พุทฺธสาสเน
+เจริญในพระพุทธศาสนา
+อโรคา   สุขิตา   โหถ
+ไม่มีโรค   ถึงแล้วซึ่งความสุข
+สห   สพฺเพหิ   ญาติภิ.
+กับด้วยญาติทั้งหลายทั้งหมด.
+ภวตุ สพฺพมงฺคลํ
+ขอมงคลทั้งปวงจงมีแก่ท่านเถิด
+รกฺขนฺตุ สพฺพเทวตา
+ขอเทพเจ้าทั้งปวงจงรักษาท่านเถิด
+สพฺพพุทฺธานุภาเวน
+ด้วยอานุภาพแห่งพระพุทธเจ้าทั้งปวง
+สทา สุขี ภวนฺตุ เต
+ขอความสวัสดีทั้งหลายจงมีแก่ท่านเถิด
+ภวตุ สพฺพมงฺคลํ
+ขอมงคลทั้งปวงจงมีแก่ท่านเถิด
+รกฺขนฺตุ สพฺพเทวตา
+ขอบรรดาเทพเจ้าทั้งปวงจงรักษาท่านเถิด
+สพฺพธมฺมานุภาเวน
+ด้วยอานุภาพแห่งพระธรรมทั้งปวง
+สทา สุขี ภวนฺตุ เต
+ขอความสวัสดีทั้งหลายจงมีแก่ท่านเถิด
+ภวตุ สพฺพมงฺคลํ
+ขอมงคลทั้งปวงจงมีแก่ท่านเถิด
+รกฺขนฺตุ สพฺพเทวตา
+ขอเทพเจ้าทั้งปวงจงพิทักษ์รักษาท่านเถิด
+สพฺพสงฺฆานุภาเวน
+ด้วยอานุภาพแห่งพระสงฆ์ทั้งปวง
+สทา สุขี ภวนฺตุ เต
+ขอความสวัสดีทั้งหลายจงมีแก่ท่านทั้งหลายด้วยประการดังนี้
+สาธุ สาธุ สาธุ